Zacznijmy od tego, czym ta gra nie jest. Nie ma tu rankingu graczy, nie ma serwerów, na których ktoś rozbuduje się szybciej niż Ty w trzy dni, nie ma też mechanizmu, który każe wracać co dwie godziny, żeby nie stracić zasobów. To rozgrywka dla jednej osoby, rozłożona na tyle czasu, ile faktycznie masz — jedna tura może zająć dwie minuty rano i dwadzieścia minut wieczorem, i obie sesje mają sens.
Punktem wyjścia jest pojedyncza osada, nie gotowe imperium. Zaczynasz z garstką mieszkańców, kawałkiem ziemi nadającej się pod uprawę i mapą, z której widać tylko najbliższe okolice. Reszta — technologia, sojusze, granice — buduje się przez kolejne dekady rozgrywki, nie przez zakup startowego pakietu.
Rdzeniem jest gospodarka: drewno, kamień, zboże i ruda, które trzeba rozdzielić między budowę, badania i zapasy na gorszy rok. Każda decyzja ma koszt alternatywny — nie da się jednocześnie zbroić na wypadek konfliktu i finansować ambitny program badawczy, przynajmniej nie w pierwszych dekadach.
Obok gospodarki działają dwa systemy, które nadają rozgrywce kierunek: drzewo rozwoju technologicznego — cztery gałęzie: rolnictwo, budownictwo obronne, dyplomacja i nauka — oraz relacje z sąsiednimi frakcjami sterowanymi przez komputer. Reagują one na Twoje decyzje, ale nie grają nieuczciwie: ich zachowanie da się przewidzieć, jeśli obserwuje się je dostatecznie długo.
Mapa odsłania się stopniowo, w miarę jak wysyłasz zwiadowców — to nie jest kosmetyczny dodatek, tylko realny wybór: każdy zwiadowca to mniej rąk do pracy w polu. Gra działa w przeglądarce, bez instalacji, i nie wymaga karty płatniczej, żeby zacząć.